Over
Ut est rerum omnium magister usus — ervaring is de leraar van alle dingen. Julius Caesar schreef dit meer dan tweeduizend jaar geleden. Het klopt nog steeds.
Ik ben Jeroen Teunisse, mede-eigenaar van Sogyo. We ontwikkelen IT-talent — al dertig jaar. Elke dag werk ik samen met slimme, nieuwsgierige mensen die navigeren in een vak dat sneller verandert dan ooit.
AI is daarin geen bijzaak meer. Het is de context geworden waarin alles zich afspeelt.
Deze blog start ik omdat AI iets bijzonders doet: het laat gedachten en ideeën razendsnel geboren worden. Een half idee wordt een uitgewerkte gedachte. Een losse observatie wordt een artikel. Dit medium helpt daarbij — het dwingt me om helderder te denken en scherper te formuleren.
Hoe ik dat doe, is zelf onderdeel van het experiment. Ik werk samen met AI — niet als gereedschap, maar als denkpartner. Via spraak, via tekst, via beelden. Met meerdere modellen: Claude, Grok, Gemini, NotebookLM — elk brengt iets anders. De blog is de plek waar die gesprekken uitkristalliseren. Een extern geheugen buiten mijn hoofd, dat ruimte maakt voor nieuwe gedachten.
Maar het is ook een experiment. Wat leert mij dit? Welke reacties komen er, als die al komen? Helpt het publiceren om mijn ideeën verder aan te scherpen? Ik weet het nog niet. En dat is precies waarom ik begin.
Ik schrijf over wat ik zie, ervaar en denk. Over AI en wat het doet met mensen en organisaties. Over verwondering. En over ondernemen — het echte werk, met alle complexiteit van dien.
Twee momenten in mijn eigen geschiedenis geven kleur aan waarom ik schrijf wat ik schrijf.
In 1996 schreef ik als vierentwintigjarige HEAO-student een scriptie over de strategische betekenis van IT voor financiële instellingen. Ik zag de beweging, benoemde de richting — en classificeerde het internet als een 'Question Mark' naast twintig andere trends. Dat het alle andere trends zou absorberen en de context zou worden waarbinnen álles zich afspeelt, was onzichtbaar.
Die les — hoe onmogelijk het is om te zien wat er daadwerkelijk komt, zelfs als je er middenin zit — is precies de les die nu opnieuw geldt. Met AI in de rol van het internet. Informatie in beweging vertelt dat volledige verhaal.
Tien jaar later, in 2006, studeerde ik af aan de Vrije Universiteit Amsterdam op de vraag waar goede ideeën vandaan komen. Mijn hypothese draaide de gangbare richting om: niet je netwerk bepaalt wie je bent, maar wie je bent bepaalt je netwerk. De vakman die gedreven wordt door zijn vak — niet door zijn team of zijn organisatie — is van nature de brug tussen gescheiden werelden. De data bevestigde dat.
In een wereld waarin AI de ultieme verbinder van informatie is geworden, blijft de mens de verbinder van betekenis. Je kent mensen door wie je bent beschrijft dat onderzoek, en trekt die lijn door naar nu.
De eerste scriptie leerde me de hardste les over innovatie: hoe onvoorspelbaar technologie de werkelijkheid absorbeert. De tweede leerde me dat intrinsiek vakmanschap het anker is — de enige manier om betekenisvolle verbindingen te leggen tussen gescheiden werelden, ook als de technologie alle antwoorden lijkt te hebben.
