Er is iets merkwaardigs aan de manier waarop wij over AI praten. We zien de tools, we proberen ze uit, we passen hier en daar iets aan in onze werkwijze. Lineair, stap voor stap. Maar AI-capaciteit groeit niet lineair. Ze groeit exponentieel. En exponentiële groei is voor mensen een
Dario Amodei, CEO van Anthropic — het bedrijf achter de AI waarmee ik dit schrijf — gebruikt een beeld dat me niet loslaat. En ik denk dat het beeld klopt, maar dat er een dimensie in verborgen zit die hij zelf niet volledig benoemt. Laat me beginnen bij zijn beeld. Want het
Elke grote technologische verschuiving gooit dezelfde vraag opnieuw op tafel: waar moet je als organisatie in investeren? Waar leg je je focus? Wat is het meest bepalend voor succes? Die vraag stelde zich bij de opkomst van het internet. Bij de cloud. Bij mobiel. Maar AI is van een andere
Over de groeiende afstand tussen wat AI kan en wat wij ermee doen — en de schokken die komen als we die afstand niet dichten Co-creatie: Dit stuk is gemaakt samen met Claude (Anthropic), versie Sonnet 4.6 en NotebookLM. De gedachten, posities en interpretaties zijn van mij. Claude heeft
Geëxpliciteerde verwondering door georchestreerde cocreatie op een vroege zaterdagochtend — over Iran, de linkervleugel, en wat AI ermee te maken heeft Het is vroeg. Te vroeg voor een zaterdag. Mijn partner ligt nog naast me en ik wil haar niet wakker maken. Geen gesproken vragen dus — ik typ stilletjes op mijn
Dit is mijn eerste artikel op Ut est rerum omnium magister usus — een blog over AI, verwondering en ondernemen. Ik schrijf hier wat ik zie, ervaar en denk. Dit artikel heb ik georkestreerd samen met Claude en Grok — een bewuste keuze, en meteen een voorbeeld van wat ik hieronder beschrijf.